Hallo, ik ben Bjunter Desher van het Zuweland. Mijn vader KD's Hunter v.d. Amandelgaard en mijn moeder Bjutah Biene of Great Pleasure hebben ervoor gezorgd dat ik op 30 juni 2006 als eerste geboren ben in Vinkeveen bij de familie Berkelaar, daarna zijn er nog 8 broers en 2 zussen bijgekomen.

Toen ik naar de dierenarts moest, bleek ik naast een navelbreukje ook een hartruis te hebben. Ik zou binnenkort naar de Universiteitskliniek voor gezelschapsdieren in Utrecht gaan om nader onderzoeken te laten plegen naar de hartruis, maar zover was het nog niet.

Er kwamen veel mensen op bezoek die één van mijn broers of zussen in de toekomst wilden ophalen. Ook kwamen er mensen die alleen maar naar ons kwamen kijken hoe leuk het wij hadden bij de familie Berkelaar. Zo kwamen de baasjes tesamen met mijn half broer Spyke van het Zuweland, langs om ons, mijn moeder en halfzus te bezoeken. Zij wilden begin 2007 ook gaan kijken naar zo’n lief kind als ik. De baasjes van Spyke waren zo verliefd op ons dat zij ons direct hadden willen meenemen, maar ja, wij zouden naar andere mensen gaan.

Toen hoorde de familie Berkelaar dat de mensen waar ik heen zou gaan mij niet meer wilde hebben omdat ik het één en ander mankeerde. De familie Berkelaar had toen een geniaal idee. Zij belden de baasjes van mijn halfbroer Spyke op of ik bij hun mocht komen wonen. Zij vonden dit, nadat zij te weten kwamen wat ik allemaal mankeerde, erg zielig voor mij maar wilde mij graag erbij hebben.

Zij gingen direct van alles regelen, zoals vakantie opvragen, en mijn bench een plaatsje te geven in huis. Hierdoor verliet ik als laatste pup het nest van mijn moeder Bjutah, mijn halfzus Twirre en de familie Berkelaar op zaterdag 2 september 2006 naar Woerden. Spyke moest de eerste 2 dagen niets van mij hebben, maar daar heb ik verandering in gebracht. Ik plaagde hem net zo lang totdat hij het leuk vond. De baasjes vinden dat ik een ondeugende toller ben omdat ik Spyke veel plaagde door bijvoorbeeld zijn speeltje uit zijn bek te ritselen en er dan gauw ermee vandoor te gaan. Spyke achter mij aan, maar ja, ik ren nog lekker overal tussendoor en onderdoor, daar waar Spyke al te groot voor is. En als Spyke dan moe is kruip ik lekker tegen mijn baasjes of Spyke aan om ook uit te rusten en te bedenken hoe ik Spyke weer op stang kan jagen. Spyke liet mij ook zien hoe je geweldig uit je bol kan gaan met een bal op strand, in het water of in de bossen. Helaas kon ik dat niet lang vol houden en moest dan van mijn baasjes in zo’n wandelwagen.
Ik probeerde dan via het dak van de wandelwagen er uit te komen of door mij flink te laten horen zodat zij mij eruit zouden laten. Kortom er ontbrak mij niets, op die wandelwagen na dan. Op 15 november 2006 moest ik naar de Universiteitkliniek voor gezelschapsdieren in Utrecht, waar meneer Stokhoff onderzoek zou doen naar mijn hardruis. Al gauw bleek ik hetzelfde te hebben als de toller Mahony Bay Moos, een Pulmonalis stenose. Dit is een Vernauwing (= stenose) van de klep tussen de rechter hartkamer en de long-slagader (= arterie pulmonalis). Hierdoor stroomt het bloed minder gemakkelijk vanuit de rechter hartkamer in de long-slagader. Deze aandoening wordt meestal veroorzaakt door een aangeboren klepafwijking, en deze afwijking komt zeer zelden voor. Meneer Stokhoff vertelde dat er een ballonnetje, via de liesslagader, in de rechterkamer van het hart wordt gebracht. Daar zal het ballonnetje worden opgepompt zodat er een van de klepjes open zal gaan staan. Als ik niet geopereerd zou worden, zou ik niet lang meer te leven hebben. Wel gaf hij aan dat er behoorlijke risico’s waren en dat de operatie ook kon mislukken. Iedereen was daar heel erg verdrietig over maar gaven mij wel een nieuwe kans op een goed toller leven. Zij wilden mij door meneer Stokhoff, die toller Mahony BayMoos ook heeft holpen, laten opereren.
Het was dus afwachten wanneer ik geopereerd moest worden. Dit bericht kwam een week van tevoren. Woensdag 6 december 2006 tussen 10 en 11 uur s’ochtends moest ik gebracht worden. Ik zou dan de volgende dag geholpen worden. Ik had natuurlijk geen idee wat mij te wachten stond. Ik werd op die dag naar Utrecht gebracht waar ik in een kooi werd gestopt. Met jankende honden als buren werd ik alleen gelaten, tesamen met mijn kleedje en een knuffel. Het was een drama voor mij, maar gelukkig heeft meneer Stokhoff gouden handen en heeft mij weer helemaal beter gemaakt.
De komende 6 weken krijg ik nog lekkere voertjes die ik moet slikken en ik moet nog een keer terug komen voor controle. Daarna mag ik weer lekker verder gaan waar ik voor de operatie geëindigd was, het ondeugende tollertje zijn. Graag wil ik iedereen super bedanken die mij een nieuwe kans wilde geven.

Ik mocht toch nog mijn puppycursus afmaken en examen doen. Ik heb apart examen gedaan in verband met mijn operatie. Ondanks mijn operatie bleek ik wel de beste pup te zijn, waar mijn baasjes super trots op waren. 17 januari 2007 moest ik terug voor controle. Mijn 2 hechtingen zijn eruit gehaald en er werd een echo gemaakt. Het bleek dat mijn aderen nog niet voldoende te zijn geslonken en daarom nog een half jaar de medicijnen te slikken. Ook heb ik een aantal black-outs gekregen, tenminste dat dachten mijn baasjes. Ik zakte dan door mijn poten heen en was even de weg kwijt. Toen ik dan weer bij kwam, zag ik dat mijn baasjes behoorlijk geschrokken waren. Ze bleven naast mij zitten en waren blij als ik weer opstond. Ook is mij dit overkomen toen ik in het paasweekend in het water aan het spelen was, toen moesten zij mij uit het water halen. In de eerste week van mei kreeg ik weer een zo'n black-out, maar toen had ik mij niet ingespannen. Ik was lekker op een kauwkluif bezig totdat mijn bazin thuis kwam. Ik wilde ze begroeten, maar kreeg een aanval. Het leek volgens mijn baasjes anders te zijn geweest als normaal en kregen het vermoeden dat ik epilepsieaanval kreeg in plaats van black-out. Ze hebben op de computer informatie opgevraagd over epilepsie. Daar stond dezelfde symptomen die ik ook had. Toen zijn ze met mij naar de dierenarts geweest en de dierenarts bevestigde ons dat het inderdaad om epilepsie ging. De dierenarts heeft toen contact opgenomen met de dierenkliniek om te vragen of mijn medicijnen aangepast moest worden of nader onderzoek. De arts van de dierenkliniek zei dat we nog geen zorgen hoefden te maken. Zolang ik niet vaak en niet langer dan 10 minuten een epilepsieaanval heb hoef ik nog geen medicijnen te slikken.

Groetjes Desher.